Prowadzisz firmę i spłacasz kredyt we frankach? Przez lata słyszałeś pewnie, że sprawy frankowe dotyczą wyłącznie konsumentów, a przedsiębiorca nie ma żadnych szans w sądzie. To przekonanie było kiedyś częściowo uzasadnione, bo lwia część orzecznictwa wyrosła na gruncie ochrony konsumenckiej i dyrektywy 93/13. Tyle że od 2022 roku sytuacja zmieniła się diametralnie. Uchwała Sądu Najwyższego III CZP 40/22, a następnie wyrok SN z 12 września 2025 r. (II CSKP 643/25) potwierdziły, że nieważność umowy kredytu frankowego można ustalić niezależnie od statusu kredytobiorcy. W mojej kancelarii prowadzimy sprawy frankowe przedsiębiorców i widzimy, że sądy coraz częściej stają po stronie firm, które padły ofiarą tych samych wadliwych mechanizmów co konsumenci.
Niniejszy artykuł napisałem z myślą o przedsiębiorcach, którzy zastanawiają się, czy da się cokolwiek zrobić z firmowym kredytem frankowym. Odpowiedź jest krótka: da się, i to całkiem skutecznie. Ścieżka prawna jest nieco inna niż w sprawach konsumenckich, argumentacja wymaga większej precyzji, a koszty sądowe są wyższe. Niemniej wyniki, jakie uzyskujemy w praktyce, pokazują, że gra jest warta świeczki. W dalszej części omawiam podstawy prawne, kluczowe orzeczenia, kwestie proceduralne i realia lokalne w sądach Trójmiasta. Jeśli masz firmowy kredyt we frankach, ten tekst jest dla Ciebie.
Kredyt frankowy przedsiębiorcy różni się od kredytu konsumenckiego przede wszystkim tym, że przedsiębiorca nie może wprost powołać się na przepisy o klauzulach abuzywnych z art. 385¹ k.c. i dyrektywę 93/13/EWG. To właśnie te regulacje stanowią fundament niemal wszystkich wygranych spraw konsumenckich. Brak tej ochrony nie oznacza jednak, że przedsiębiorca jest bezradny. Polskie prawo cywilne oferuje inne narzędzia, z których skutecznie korzystamy w pozwach. Zasada swobody umów (art. 353¹ k.c.) i przepisy o nieważności czynności prawnej (art. 58 k.c.) działają identycznie wobec wszystkich uczestników obrotu, niezależnie od tego, czy strona umowy jest konsumentem czy przedsiębiorcą.
Przedsiębiorca nie może powołać się na klauzule abuzywne, ponieważ art. 385¹ k.c. został skonstruowany jako instrument ochrony konsumenta w relacji z profesjonalistą. Ustawodawca założył, że przedsiębiorca, zawierając umowę w związku ze swoją działalnością, powinien wykazywać wyższą staranność i wiedzę niż przeciętny konsument. W praktyce oznacza to, że sąd w sprawie przedsiębiorcy nie może automatycznie uznać postanowienia za niedozwolone na podstawie rejestru UOKiK ani sięgnąć po dorobek orzeczniczy TSUE dotyczący dyrektywy 93/13. Nie zmienia to jednak faktu, że te same wadliwe mechanizmy (jednostronne tabele kursowe banku, brak obiektywnych kryteriów ustalania kursu) mogą być kwestionowane na gruncie ogólnych zasad prawa cywilnego. Różnica polega na etykiecie prawnej argumentacji, nie na jej merytorycznej sile.
Od 1 stycznia 2021 r. obowiązuje art. 385⁵ § 1 k.c., który rozszerza ochronę konsumencką na osoby fizyczne prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą. Zgodnie z tym przepisem, regulacje dotyczące konsumenta z art. 385¹-385³ k.c. stosuje się również do osoby fizycznej zawierającej umowę bezpośrednio związaną z jej działalnością gospodarczą, gdy z treści tej umowy wynika, że nie posiada ona dla niej charakteru zawodowego. Charakter zawodowy ocenia się w szczególności na podstawie przedmiotu działalności udostępnionego w CEIDG. Jeśli jesteś np. właścicielem warsztatu samochodowego, a zaciągnąłeś kredyt frankowy na lokal usługowy, to umowa kredytu nie ma charakteru zawodowego w rozumieniu tego przepisu. Istnieje zatem argument, że możesz korzystać z ochrony konsumenckiej. Natomiast ten przepis nie ma zastosowania do umów kredytu frankowego przedsiębiorców z prosteego powodu. Przepis ten stosujemy do umów zawartych po 1.01.2021. Wszystkie frankowe potworki powstawały zaś w latach 2003-2015 (choć w kancelarii mamy też umowę z 2017 r. obarczoną wadami prawnymi jak przy kredycie frankowym…)
Przedsiębiorca zachowuje status konsumenta wtedy, gdy cel zaciągnięcia kredytu nie był związany z działalnością gospodarczą. Sąd ocenia status kredytobiorcy na moment zawarcia umowy, a nie na dzień składania pozwu. Jeśli zaciągnąłeś kredyt frankowy na zakup mieszkania, w którym zamieszkałeś, a dopiero później wynająłeś je lub zarejestrowałeś pod tym adresem firmę, to w świetle prawa nadal jesteś konsumentem w relacji z bankiem. Potwierdza to bogate orzecznictwo, w tym uchwała SN z 20 czerwca 2018 r. (III CZP 29/17), zgodnie z którą oceny zgodności postanowień z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy. W mojej praktyce spotykam się z sytuacjami, w których bank próbuje zakwestionować status konsumenta, powołując się na późniejsze wynajęcie mieszkania lub zarejestrowanie działalności. Takie argumenty banków w zdecydowanej większości przypadków nie znajdują potwierdzenia w orzecznictwie.
Tak, kredyt frankowy zaciągnięty przez przedsiębiorcę na cele firmowe można unieważnić. Choć ścieżka prawna jest inna niż w sprawach konsumenckich, istnieją solidne podstawy do żądania ustalenia nieważności takiej umowy. Kluczowe znaczenie mają ogólne przepisy prawa cywilnego dotyczące zasady swobody umów i nieważności czynności prawnych. Linia orzecznicza w sprawach frankowych przedsiębiorców wyraźnie się umacnia, a sądy coraz częściej dostrzegają, że nierównowaga kontraktowa i nieograniczone ryzyko walutowe przerzucone na kredytobiorców dotykały w równym stopniu konsumentów i firmy.
Przedsiębiorca żądający unieważnienia kredytu frankowego opiera się przede wszystkim na art. 58 § 1 k.c. w związku z art. 353¹ k.c. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna. Drugi wyznacza granice swobody umów: strony mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Banki w umowach frankowych przyznawały sobie jednostronne prawo do ustalania kursu waluty, po którym przeliczano zarówno kwotę kredytu, jak i poszczególne raty. Taki mechanizm sprawia, że jedna strona umowy (bank) miała nieograniczoną swobodę w kształtowaniu zobowiązania drugiej strony (kredytobiorcy). To naruszenie jest sprzeczne z naturą każdego stosunku zobowiązaniowego, niezależnie od tego, kim są jego strony.
Naruszenie zasady swobody umów w kontekście kredytu frankowego polega na przyznaniu bankowi uprawnienia do jednostronnego i arbitralnego kształtowania wysokości świadczenia kredytobiorcy. Bank ustalał kursy walut w swoich tabelach kursowych bez odwołania się do jakichkolwiek obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów. Jak orzekł Sąd Najwyższy w uchwale III CZP 40/22: sprzeczne z naturą stosunku prawnego kredytu indeksowanego do waluty obcej są postanowienia, w których kredytodawca jest upoważniony do jednostronnego oznaczenia kursu waluty właściwej do wyliczenia wysokości zobowiązania kredytobiorcy. Co istotne, ta zasada dotyczy wszystkich kredytobiorców, nie tylko konsumentów.
Art. 58 k.c. pomaga frankowiczom przedsiębiorcom, ponieważ umożliwia stwierdzenie bezwzględnej nieważności umowy z mocy samego prawa. W przeciwieństwie do art. 385¹ k.c. (który chroni wyłącznie konsumentów), art. 58 k.c. działa wobec wszystkich uczestników obrotu. Jeśli umowa kredytu jest sprzeczna z ustawą, ma na celu obejście ustawy lub jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, jest nieważna niezależnie od tego, czy zawarł ją konsument czy przedsiębiorca. Sąd Najwyższy potwierdził to wprost w uzasadnieniu uchwały III CZP 40/22, wskazując, że ukształtowanie stosunku zobowiązaniowego narusza jego istotę, gdy wprowadza element nadrzędności jednej ze stron i podporządkowania drugiej, bez odwołania do obiektywnych kryteriów.
| Kryterium | Konsument | Przedsiębiorca |
|---|---|---|
| Podstawa prawna | art. 385¹ k.c. + dyrektywa 93/13 | art. 58 k.c. + art. 353¹ k.c. |
| Opłata od pozwu | max 1 000 zł (ryczałt) | 5% WPS |
| Przedawnienie | 6 lat | 3 lata |
| Zabezpieczenie | Powszechnie udzielane | Trudniejsze, ale możliwe |
| Ochrona TSUE | Bezpośrednia | Brak |
| Skuteczność | 95%+ | Rosnąca (po III CZP 40/22) |
| Kluczowe orzeczenie SN | III CZP 6/21 | III CZP 40/22 + II CSKP 643/25 |
Orzecznictwo Sądu Najwyższego w sprawach frankowych przedsiębiorców przeszło w ostatnich latach zasadniczą ewolucję. O ile jeszcze kilka lat temu sprawy przedsiębiorców traktowano jako terra incognita, o tyle dziś mamy do dyspozycji kilka kluczowych orzeczeń, które wyraźnie wzmacniają pozycję firm w sporach z bankami. Dwa najważniejsze to uchwała SN z 28 kwietnia 2022 r. (III CZP 40/22) oraz wyrok SN z 12 września 2025 r. (II CSKP 643/25). Oba orzeczenia jednoznacznie potwierdzają, że status przedsiębiorcy nie zamyka drogi do unieważnienia umowy kredytu frankowego.
Sąd Najwyższy w uchwale z 28 kwietnia 2022 r. (sygn. akt III CZP 40/22) orzekł, że sprzeczne z naturą stosunku prawnego kredytu indeksowanego do waluty obcej są postanowienia, w których kredytodawca jest upoważniony do jednostronnego oznaczenia kursu waluty właściwej do wyliczenia wysokości zobowiązania kredytobiorcy oraz ustalenia wysokości rat kredytu, jeżeli z treści stosunku prawnego nie wynikają obiektywne i weryfikowalne kryteria oznaczenia tego kursu. Uchwała ta ma fundamentalne znaczenie dla przedsiębiorców, ponieważ zarzut nieważności umowy jako sprzecznej z ustawą (art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 353¹ k.c.) jest zarzutem uniwersalnym, niezależnym od tego, czy kredytobiorca jest konsumentem, czy przedsiębiorcą.
Wyrok Sądu Najwyższego z 12 września 2025 r. (sygn. akt II CSKP 643/25) jest przełomowy, ponieważ SN uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie oddalający roszczenia przedsiębiorcy i potwierdził możliwość ustalenia nieważności całej umowy kredytu powiązanego z CHF zawartej w ramach działalności gospodarczej. Sprawa dotyczyła kredytu z Getin Noble Bank (obecnie w upadłości). Sąd Najwyższy podkreślił trzy kluczowe kwestie. Po pierwsze, status przedsiębiorcy nie wyłącza ochrony wynikającej z ogólnych zasad prawa cywilnego. Po drugie, klauzule pozwalające bankowi jednostronnie ustalać kurs waluty mogą być sprzeczne z naturą umowy kredytu. Po trzecie, wadliwa konstrukcja umowy może skutkować nieważnością całej umowy, a nie tylko poszczególnych zapisów.
Źródło: opracowanie własne Kancelarii Adwokackiej Maciej Wieczorkowski
Argumentacja o swapie walutowym (CIRS) to jedno z ciekawszych narzędzi prawnych w sprawach frankowych przedsiębiorców. W mojej kancelarii powołujemy się na tę argumentację w pozwach, ponieważ otwiera ona dodatkową ścieżkę do unieważnienia umowy, opartą na naruszeniu obowiązków informacyjnych wynikających z dyrektywy MIFID. Jeśli kredyt frankowy jest de facto instrumentem finansowym, a bank nie poinformował o tym kredytobiorcy, to umowa może być nieważna jako zawarta z naruszeniem przepisów o obrocie instrumentami finansowymi.
Argumentacja o swapie walutowym polega na wykazaniu, że umowa kredytu frankowego w rzeczywistości zawiera wbudowany instrument finansowy podobny do swapa walutowo-procentowego (CIRS, czyli cross-currency interest rate swap). Kredytobiorca otrzymał złotówki, ale jego zobowiązanie zostało wyrażone we frankach szwajcarskich. Spłacając raty, kredytobiorca dokonywał de facto zamiany płatności w jednej walucie na płatności w innej walucie, co jest istotą transakcji swapowej. Więcej na ten temat wyjaśniam w artykule o kredycie frankowym jako swapie walutowym.
Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 21 grudnia 2020 r. (sygn. akt XXVI GC 586/20) ma istotne znaczenie, ponieważ sąd wprost uznał, że w umowie kredytu waloryzowanego wykorzystana została konstrukcja instrumentu finansowego podobnego do swapa walutowo-procentowego (CIRS). Sąd stwierdził, że bank nie spełnił obowiązków informacyjnych wynikających z implementacji dyrektywy MIFID i uznał umowę za nieważną jako mającą na celu obejście ustawy (art. 58 § 1 k.c.) oraz sprzeczną z zasadami współżycia społecznego. To orzeczenie dotyczyło wprost sprawy przedsiębiorcy, co czyni je szczególnie wartościowym dla firm z kredytami frankowymi.
Kwestia statusu konsumenta jest jednym z najczęściej podnoszonych tematów w sporach frankowych. Banki regularnie próbują podważyć status konsumenta kredytobiorcy, twierdząc, że prowadzenie działalności gospodarczej lub wynajem mieszkania kupionego na kredyt pozbawia ochrony konsumenckiej. W praktyce takie argumenty rzadko znajdują potwierdzenie w orzecznictwie. Sądy konsekwentnie podkreślają, że kluczowy jest cel zaciągnięcia kredytu na moment zawarcia umowy.
Wynajem mieszkania kupionego na kredyt frankowy nie pozbawia statusu konsumenta, jeśli w chwili zawarcia umowy kredytowej celem było zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. To, że kredytobiorca w późniejszym czasie, na skutek różnych okoliczności życiowych (przeprowadzka, rozwód, wyjazd za granicę, powiększenie rodziny), wynajął nieruchomość osobom trzecim, nie zmienia pierwotnego charakteru umowy. Sądy biorą pod uwagę zamiar kredytobiorcy w momencie podpisywania umowy.
Zarejestrowanie jednoosobowej działalności gospodarczej pod adresem nieruchomości kupionej na kredyt frankowy samo w sobie nie pozbawia statusu konsumenta. Przed 2018 r. przepisy wymagały podania adresu wykonywania działalności przy rejestracji w CEIDG, co sprawiło, że wielu przedsiębiorców wskazywało adres zamieszkania z przyczyn czysto formalnych. Liczy się rzeczywisty stan rzeczy, a nie formalny wpis w rejestrze. Dowodami mogą być m.in. księga przychodów i rozchodów, zeznania świadków czy dokumentacja fotograficzna.
Sąd ocenia status kredytobiorcy na moment zawarcia umowy kredytowej, a nie na dzień wniesienia pozwu. To fundamentalna zasada, potwierdzona przez Sąd Najwyższy m.in. w uchwale z 20 czerwca 2018 r. (III CZP 29/17). Późniejsze zmiany w sposobie wykorzystania nieruchomości nie mają wpływu na ocenę prawną umowy. Jeśli w dacie zawarcia umowy zaciągałeś kredyt na własne cele mieszkaniowe, to nawet jeśli dziś prowadzisz w tym lokalu gabinet lekarski, sąd powinien ocenić Twój status na dzień podpisania umowy z bankiem.
Koszty i ryzyka pozwania banku przez przedsiębiorcę różnią się istotnie od tych w sprawach konsumenckich. Największa różnica dotyczy opłaty od pozwu, która w przypadku przedsiębiorcy wynosi 5% wartości przedmiotu sporu (a nie zryczałtowane 1000 zł jak w sprawach konsumenckich). Przy typowej wartości sporu rzędu 200-400 tys. zł oznacza to opłatę rzędu 10-20 tys. zł. To bariera finansowa, którą jednak da się minimalizować odpowiednią strategią procesową.
Opłata od pozwu dla przedsiębiorcy w sprawie frankowej wynosi 5% od wartości przedmiotu sporu. Jeśli dochodzimy np. zwrotu nadpłaconych rat w kwocie 200 000 zł, opłata wyniesie 10 000 zł. Istnieją jednak sposoby na minimalizację tego kosztu. W sprawach, które nie są prowadzone na podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych, stosujemy strategię polegającą na pozwaniu za jeden rok przedawnienia, a następnie rozszerzeniu powództwa po uzyskaniu korzystnych sygnałów z sądu. Uwaga: ta strategia nie jest możliwa w sprawach prowadzonych zgodnie z przepisami o postępowaniu gospodarczym, gdzie rozszerzenie powództwa jest ograniczone. Warto też pamiętać o argumencie z art. 385⁵ k.c.: jeśli jednoosobowy przedsiębiorca spełnia warunki tego przepisu, można twierdzić, że powinien być traktowany jak konsument i uiścić opłatę 1000 zł.
Przedsiębiorca może uzyskać zabezpieczenie w postaci wstrzymania spłaty rat na czas trwania procesu, choć jest to trudniejsze niż w sprawach konsumenckich. Sytuacja zmienia się na korzyść. Jednym z pierwszych prawomocnych postanowień udzielających zabezpieczenia w sprawie gospodarczej było orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 29 września 2025 r. (sygn. akt VII AGz 350/23).
Terminy przedawnienia roszczeń dla przedsiębiorcy z kredytem frankowym wynoszą co do zasady 3 lata (art. 118 k.c.). To istotna różnica w porównaniu z konsumentami, dla których termin wynosi 6 lat. W praktyce oznacza to, że przedsiębiorca może dochodzić zwrotu wpłaconych rat zasadniczo za ostatnie 3 lata. Nie zawsze jednak termin ten zaczął biec: jeśli przedsiębiorca nie miał świadomości wadliwości umowy, bieg przedawnienia mógł się nie rozpocząć. Kluczowa rada: nie czekaj z pozwem. Każdy miesiąc zwłoki to potencjalnie utracone roszczenie.
Właściwość sądu w sprawach frankowych przedsiębiorców jest zagadnieniem bardziej złożonym niż w sprawach konsumenckich. W wielu umowach kredytowych dla firm znajdują się klauzule prorogacyjne (zapisy na sąd), wskazujące konkretny sąd jako właściwy. W mojej praktyce spotykam się z dwoma podejściami: albo uznajemy zapis na sąd i składamy pozew zgodnie z umową, albo kwestionujemy zapis, argumentując, że skoro cała umowa jest nieważna, to nieważna jest również klauzula prorogacyjna.
Dla przedsiębiorcy z Gdyni sądem właściwym będzie Sąd Okręgowy w Gdańsku (ul. Nowe Ogrody 30/34, 80-803 Gdańsk), który posiada wydział gospodarczy rozpoznający sprawy frankowe przedsiębiorców. To właśnie tam moja kancelaria prowadziła sprawę zakończoną wyrokiem z 23 lutego 2026 r. (sygn. akt IX GC 1198/24), w której sąd stwierdził nieważność umowy kredytu frankowego zawartej przez przedsiębiorcę.
Sprawa frankowa przedsiębiorcy w sądach Trójmiasta trwa przeciętnie od 12 do 24 miesięcy w pierwszej instancji. W naszej sprawie IX GC 1198/24 wyrok w pierwszej instancji zapadł po ok. 15 miesiącach od złożenia pozwu. Rozprawy w Trójmieście odbywają się zarówno stacjonarnie, jak i zdalnie, co ułatwia udział klientom z różnych części Polski.
Proces frankowy przedsiębiorcy różni się od sprawy konsumenckiej na kilku płaszczyznach. Największe różnice dotyczą argumentacji prawnej (brak możliwości powołania się na klauzule abuzywne), kosztów sądowych (5% zamiast 1000 zł), terminów przedawnienia (3 zamiast 6 lat) oraz trybu postępowania. Z drugiej strony, meritum sporu jest bardzo podobne: w obu przypadkach kwestionujemy wadliwe mechanizmy kursowe w umowie.
Przedsiębiorca musi przedstawić dodatkowe dowody, których nie wymaga się od konsumenta. W sprawach konsumenckich sąd może z urzędu badać abuzywność klauzul. W sprawach przedsiębiorców konieczne może być dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. W mojej kancelarii stawiamy również na argumentację o instrumencie finansowym (swap walutowy), co wymaga pogłębionej analizy ekonomicznej. Dodatkowo, w sprawach gdzie kwestionujemy zmienne oprocentowanie, konieczne jest wykazanie, że klauzule oprocentowania dawały bankowi jednostronne prawo do zmiany stopy bazowej na podstawie nieostrych przesłanek.
To zależy od charakteru umowy i statusu stron. Jeśli obie strony zawarły umowę w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, sprawa trafi do wydziału gospodarczego. W postępowaniu gospodarczym obowiązują surowsze reguły: ograniczona możliwość rozszerzenia powództwa, prekluzja dowodowa, krótsze terminy. Strategia procesowa powinna uwzględniać te różnice już na etapie przygotowywania pozwu.
W dniu 23 lutego 2026 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku, Wydział IX Gospodarczy (sygn. akt IX GC 1198/24) wydał wyrok, w którym stwierdził nieważność umowy kredytu na lokal indeksowanego kursem franka szwajcarskiego nr BL44954/2008 zawartej 2 października 2008 r. pomiędzy naszą klientką a EFG Eurobank Ergasias S.A. Spółka Akcyjna Oddział w Polsce z siedzibą w Warszawie (obecny następca prawny: Raiffeisen Bank International AG). Sąd zasądził od pozwanego banku na rzecz naszej klientki kwotę 44 130,39 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 21 listopada 2023 r. do dnia zapłaty oraz 26 410 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
[MIEJSCE NA WKLEJENIE ZANONIMIZOWANEGO ORZECZENIA]
Fragmenty uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku, Wydział IX Gospodarczy, sygn. akt IX GC 1198/24 z dnia 23 lutego 2026 r.
Sprawa ta jest o tyle ciekawa, że dotyczyła wzorca umowy Polbank EFG (obecny Raiffeisen Bank International). Sąd rozpoznając sprawę nie poprzestał na analizie mechanizmu indeksacji. Zbadał również klauzule zmiennego oprocentowania, w których bank zastrzegł sobie prawo do zmiany stopy bazowej na podstawie tak szerokich i nieostrych przesłanek, jak zmiany organizacyjne, technologiczne banku czy dostosowanie się do najlepszych praktyk bankowych. Sąd uznał te postanowienia za bezwzględnie nieważne na podstawie art. 353¹ k.c. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.c. Co istotne, sąd podkreślił, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy kredytobiorca jest przedsiębiorcą czy konsumentem.
W naszej argumentacji powołaliśmy się również na to, że umowa kredytu frankowego zawiera w istocie elementy instrumentu finansowego podobnego do swapa walutowo-procentowego (CIRS). Bank nie poinformował naszej klientki o tym fakcie, naruszając obowiązki informacyjne wynikające z dyrektywy MIFID. Sąd uwzględnił tę argumentację. Wyrok jest nieprawomocny, ale liczymy na utrzymanie go w drugiej instancji.
Jeśli prowadzisz firmę i masz kredyt we frankach, zachęcam do kontaktu z moją kancelarią. Prowadzimy sprawy frankowe przedsiębiorców na terenie całej Polski, choć nasz główny obszar działania to Trójmiasto. Nasza praca zaczyna się od analizy umowy kredytowej. Sprawdzamy, jakie mechanizmy zastosował bank, jakie argumenty prawne można podnieść i jakie są realistyczne szanse na wygraną. W sprawach przedsiębiorców szczególną wagę przykładamy do przygotowania argumentacji opartej na art. 58 k.c. i art. 353¹ k.c., a także do argumentu o instrumencie finansowym (swap walutowy). Prowadzimy sprawy w Sądzie Okręgowym w Gdańsku (ul. Nowe Ogrody 30/34) oraz w sądach w całej Polsce. Po wygranej pomagamy również w wykreśleniu hipoteki kredytu frankowego.
Tak, przedsiębiorca może unieważnić kredyt frankowy w 2026 roku. Linia orzecznicza wyraźnie się umacnia po uchwale SN III CZP 40/22 i wyroku SN z 12 września 2025 r. (II CSKP 643/25). Sądy coraz częściej uznają, że wadliwe mechanizmy kursowe są sprzeczne z naturą stosunku zobowiązaniowego niezależnie od statusu kredytobiorcy.
Opłata od pozwu wynosi 5% wartości przedmiotu sporu (np. 10 000 zł przy roszczeniu 200 000 zł). Do tego dochodzą koszty pełnomocnika i ewentualnych biegłych. W uzasadnionych przypadkach sąd może zwolnić przedsiębiorcę z kosztów sądowych.
Tak, spłata kredytu nie zamyka drogi do sądu. Należy jednak pamiętać o 3-letnim terminie przedawnienia roszczeń. Więcej na ten temat piszę w artykule o spłaconym kredycie frankowym a pozwie.
Orzecznictwo TSUE dotyczy przede wszystkim relacji konsument-przedsiębiorca (dyrektywa 93/13). Przedsiębiorca nie korzysta bezpośrednio z ochrony TSUE. Może jednak korzystać pośrednio, powołując się na wyrok TSUE z 8 czerwca 2023 r. (C-570/21).
Naruszenie zasady swobody umów (art. 353¹ k.c.), bezwzględna nieważność czynności prawnej (art. 58 k.c.), sprzeczność z zasadami współżycia społecznego, naruszenie art. 69 Prawa bankowego oraz argument o instrumencie finansowym (swap walutowy/CIRS) i naruszeniu dyrektywy MIFID.
Banki rzadko proponują ugody przedsiębiorcom z własnej inicjatywy. Częściej propozycja pojawia się po złożeniu pozwu. Więcej w artykule o ugodzie frankowej z bankiem.
Po prawomocnym unieważnieniu umowy hipoteka wygasa. Więcej o procedurze w artykule o wykreśleniu hipoteki kredytu frankowego.
Nie. Sąd ocenia cel zaciągnięcia kredytu na moment zawarcia umowy. Jeśli kupiłeś mieszkanie na własne potrzeby, a firma została zarejestrowana pod tym adresem później, nadal możesz być traktowany jako konsument.
Przeciętnie od 12 do 24 miesięcy w pierwszej instancji i kolejne 6-12 miesięcy w drugiej instancji. Sprawy w postępowaniu gospodarczym mogą być nieco szybsze.
Nie warto czekać. Każdy miesiąc zwłoki to potencjalnie utracone roszczenie ze względu na 3-letni termin przedawnienia. Linia orzecznicza jest aktualnie bardzo korzystna dla przedsiębiorców.
Źródło: opracowanie własne Kancelarii Adwokackiej Maciej Wieczorkowski
Telefon od klienta o godzinie 22:00: „Panie Mecenasie, wpłaciłem 30 000 złotych na konto człowieka,…
Spis treści Wielu skazanych oraz ich bliskich zastanawia się, czy możliwe jest wcześniejsze opuszczenie zakładu…
Jeżeli tutaj jesteś to zapewne poszukujesz pomocy. Dobrze trafiłeś. W tym artykule opiszę tzw. oszustwa…
Odpowiedzialność członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - na czym polega?
Ograniczenie władzy rodzicielskiej to temat budzący wiele emocji i nieporozumień, zarówno wśród rodziców, jak i…
Prowadzisz firmę od dwudziestu lat, zbudowałeś majątek, masz nieruchomości, udziały w spółkach, a może cały…